każda książka to nowy świat

Dziś – okno z poezją. Anna Maria Musz zadebiutuje w lutym książką „Errata do trzech wymiarów” i juz dziś chciałbym Państwu zwrócić uwagę na tę poetkę. Oto wiersz tytułowy z przygotowywanej właśnie do druku książki:

Errata do trzech wymiarów

świat trzech wymiarów jest już ustalony
określono prawa natury
życiowe konieczności
potrzebne stałe niezbędne hierarchie
ale końcowe strony czekają na wklejenie erraty

zawsze możecie przecież
skazać ich na śmierć przez postawienie
w cieniu zakurzonej półki

Wczoraj Apple oficjalnie pokazał światu długo oczekiwany (bo przecieki były, a owszem) tablet. Według pierwszych opinii tablet ma bez kłopotu wykosić netbooki oraz czytniki e-książek z Kindlem na czele. Dlaczego? Dotykowy, kolorowy ekran, grubo ponad 100.000 aplikacji (prosto z iPhone’a), prenumerata e-prasy i internetowy sklep z e-książkami (na wzór iTunes).
Czy zatem Amazon (z Kindlem) i inni producenci czytników zostali za Apple w tyle? Niezupełnie. iPad ma ekran lcd, który wyświetla piekny obraz kolorowy; e-czytniki mają e-papier, który ma jedynie odcienie szarości. Jednak e-papier jest dużo bardziej przyjazny dla wzroku – nie męczy oka; poza tym e-czytniki działają znacznie dłużej. Jednak iPad ma mnóstwo funkcji niedostępnych dla e-czytników (choćby możliwość oglądania filmów!). Poza tym produkty Apple wspierane są zawsze znakomitą kampanią promocyjną.

PS. Dawno, dawno temu Apple przekonywał, że u nich na 10 inżynierów przypada 1 spec od marketingu, a w Microsofcie – odwrotnie. To były czasy!

Już w lutym niebawem w księgarniach znajdzie się nowa książka Krystyny Lubelskiej – „Wyspa bez dostępu do morza”. O czym jest ta powieść? Rzecz dzieje się w niedalekiej przyszłości, gdy Nagroda Nobla sięga już ponad dwadzieścia milionów dolarów, gdy klonuje się ludzi i gdy wszystkie samochody mają wbudowanego autopilota. Na początek Krystyna Lubelska przedstawia w groteskowym świetle familię noblisty, geniusza literatury, ale i despoty, który w wielkim domu zgromadził całe swe potomstwo oraz wszystkie żony. Nikt z jego bliskich nie musi pracować, ale owszem, jest pewna robota, którą ci ludzie mają do wykonania: jest nią wytrzymywanie kondycji królika doświadczalnego, bo Santor traktuje swych familiantów jako materiał obserwacyjny potrzebny mu przy pisaniu. Lektura to bardzo wciągająca, choć ja już o tym wiem, a Państwo będziecie mieli okazję to sprawdzić dopiero za dwa-trzy tygodnie.

Usłyszałem dziś w radio wiadomość, że w związku z mrozami ulice niektórych miast mają być ogrzewane „w stary sprawdzony sposób” czyli koksownikami. (Koksownik – jeśli ktoś nie wie – to taki kosz z prętów stalowych, w którym pali się koks). Ale kiedy ten „stary sposób” się „sprawdził”? Otóż koksowniki widziałem w swoim życiu raz, w zimie 81/82. Ogrzewali się przy nich żołnierze, którzy pilnowali by w stanie wojennym społeczeństwu nie przyszły do głowy jakieś antysocjalistyczne pomysły. Do żołnierzy i koksowników nikt nie podchodził, chyba że – jak donosiła rządowa propaganda – ludzie z kwiatami i gratulacjami, że wreszcie z tą Solidarnością zrobiono porządek.